Terug naar Mto wa Mbu

Voor wie mij nog niet kent zal ik mij even voorstellen:

Dit ben ik:

Ik voel… ervaar… beleef… lach… huil…

Respecteer wat leeft…

Ik ben behulpzaam, snel, meelevend, creatief,

zelfkritisch

Doorzetter, begripvol

Gevoelig

Sterk, flexibel

En bovenal hou ik van mensen.

Vanaf 15 oktober 2014 kom ik, Mirjam Laan het team van Sarakasi ya Vijana versterken als coördinator.

Afgelopen winter was ik een half jaar in Afrika.  Drie maanden heb ik meegewerkt aan een project in  Kenia en 3 maanden ben ik als vrijwilligster werkzaam geweest  in Sarakasi ya Vijana.

Dat Afrika mij veel zou doen vermoedde ik al voor ik vertrok, dat de cultuur en de mensen daar mijn hart zouden veroveren en dat 6 maanden tekort waren voelde ik pas de laatste weken daar en de eerste periode weer terug in Nederland.

Ik ben geboren in West Friesland (Noord-Holland) in een gezin met 6 meiden.  Al heel jong  hing ik aan de lippen van mijn tante, die als missiezuster in Tanzania werkzaam was.  Als zij op verlof kwam, nam ze mooie dingen mee en vertelde ze de prachtigste verhalen over de cultuur en mensen van Afrika.

Ik heb jaren in het buitenland gewoond waaronder in Portugal en op Cyprus.  Als  docente heb ik ervaring met uiteenlopende doelgroepen uit allerlei landen.

Graag wil ik als coördinator een waardevolle bijdrage leveren aan het mooie project in Sarakasi ya Vijana en ik verheug me enorm op de komende periode.

liefs van mij

Mirjam

Out of Afrika

Nu het er weer is
Voel ik wat ik miste
Wat fijn ook om weer terug te zijn!!!
3 heerlijke weken in Nederland

Nu het 'weer' mooi is...
Voel ik wat ik mis

Gister scheen de zon
en toen ging het effe mis...

Ik huilde op de fiets naar Groningen.
Het was chaos in mijn hoofd en ik kon 'alles' niet overzien.
Het is hier zo druk !!
Zoveel invloeden weer.

Het liefst bleef ik binnen,
en ik ben zo graag buiten !

Zo'n dag had ik dolgraag willen vluchten. Naar de ruimte en de eenvoud van het leven.
Naar de rust buiten om mij heen en daardoor in mijn ogen, in mijn hoofd en in mijn lijf.
Met in mijn oren de muziek van Afrika, van de mensen, de dieren, de wind of het prachtige geluid van de stilte.

Ik mis Afrika, Ik zou de savanne op gaan de rest van de dag.

Dit missen heb ik nog niet eerder zo gevoeld.
Dit missen voelt naar veel meer dan een persoon.

Out of Afrika

Ik ben net zo intensief mijn AfrikAvontuur aangegaan als veel andere avonturen in mijn leven.
Het zal wel even duren voor deze 2 werelden een geheel zijn in mij.

En toch voel ik me bevoorrecht !!!

Voor wie een stukje van mijn Afrika wil zien en horen
Klik hier:
Sarakasi Ya Vijana
en hier:
Masai Tanzania

liefs van mij

De berg van God

Ol Doinyo Lengai

Het beeld van de stilte

Pittig endje te gaan nog

De zon komt op vanaf de heilige berg

Chris, terug van de top of the mountain!

...

"mama Masai"

laatste weken hier en dan begin ik weer aan nieuwe daar :)

Komende week een tocht door de kraters en over het prachtige afrikaanse land met Chris, Monique, Sip en Laizer.
We gaan een dag per auto en dan een paar dagen lopen met ezels, die onze tentjes en andere spullen dragen
Als het weer oke is gaan we de Lengai op (heilige berg van de  masai)

Daarna nog een kleine week hier in Tanzania en een kleine week terug in Kenia en dan is het half jaar voorbij gevlogen.
In de tussentijd is mijn huis is verkocht en afgelopen weekend zijn mijn spulletjes door Marcel , Roos, Erik en andere lieve mensen verhuisd naar een schuur in Hoogkarspel.

Nog 3 weken dan ben ik weer terug in Nederland.

Alles staat weer open straks
en dat voelt best goed

lieve groetjes van mij uit Afrika
en tot snel weer ziens in Nederland
Mirjam

sja

Ik ben er niet dikker op geworden en soms kraken de botten van mijn kont over de houten stoel
Er is voor ons genoeg te eten dat is het probleem niet.
Misschien loop ik teveel.

 

Regelmatig ga ik mee naar de andere kant van de savanne om daar een beker thee met verse koemelk en suiker te drinken bij masai vrienden van de bewakers.
Het is en blijft een enorm verschil met hoe we in Nederland leven.

 Het doet me wel erg goed hier te zijn

 Het leven is vol kleur en lieve mensen.

 Hoe rijk kan ik zijn??

Sterren kijken

 Met de kids op de savanne de masai herdertjes spelen fijn mee

Mataio de nachtwaker

 Afrikaanse 'Poffertjes' langs de weg op de dag dat ik mijn huis verkocht

 Vanavond eten we geitenpoten, mjammie

 Kalfjes bij de waterput op de savanne

 Tijd voor de lunch, de mama's hebben weer genoeg voor iedereen

 Angela, 1 van de angels

 Computer lessen op de zaterdag morgen

 Op bezoek bij de fam van Laizer

Een enkelbandje als kado

 Effe luxe doen bij het zwembad van een Logde aan de rand van de savanne

 Mama Carolina geeft (om) zorg

 

 De Masai mannen zoals meestal op zijn mooist

Prachtige mensen

 Mataio, Laizer en Rasta (zonder rasta)

 Mama Flora en ik

Na "keihard" te hebben gebeden op de houten banken van de kerk, bij mama Flora thuis

Er zijn ongelooflijk veel sterren,

en ik heb een hangmat :)

Niet vooruitdenken...

Afrika is goed voor mij.

Ik voel me zekerder en sterker als lang tevoren. 
Elke dag heb ik momenten dat ik besef hoe bevoorrecht ik ben en geniet ik enorm van alles wat ik hier beleef.

Koriander 13 is verkocht waardoor ik wel effe met Nederland bezig moest gaan.
Ik heb nog geen idee wat Nederland me straks gaat brengen.

Voor komend voorjaar (21 april kom ik terug) heb ik een paar oppashuizen geregeld, om vandaar uit in verschillende delen van Nederland te gaan kijken naar een huisje ergens in een buitengebied voor mezelf, met ruimte om me heen, veel licht, uitzicht en een grote logeer voor kids, pleegkids fam. en vrienden.

(als je iets weet...).

Hier gebeurt veel en toch gaat alles in een rustig tempo, in een oase van eenvoud en natuur . De mensen lijken geen angst te kennen en gaan het leven zonder veel woorden aan zoals het komt.  Tijd speelt nauwelijks een rol en toch vullen de dagen zich volgens  bepaalde patronen.

Ik kijk er nog niet naar uit straks weer op drukke wegen, in overvolle supermarkten,  in keurige straten en superschone huizen rond te hobbelen.

Ik ben ook benieuwd of ik nog in het gareel pas, voor zover ik er al in paste.

 

Ik denk er nog maar liever niet aan. 
 

Wel verheug ik me er enorm op om vooral mijn kinderen weer te kunnen knuffelen, zoenen, zien, horen en voelen. Met ze te lopen, te eten, drinken, praten enz.

Verder leef ik vooral hier en nu, met de pure mensen en kinderen uit dit prachtige Afrika en de leuke, stoere andere vrijwilligers.