Het is bijna tijd om afscheid te nemen van mijn leventje hier.....
Vanmorgen luisterende ik naar mijn favoriete Keniaanse nummer op mijn mp3 speler,
ik dacht aan een lieve aangrijpende brief die ik kreeg
Ik overdenk mijn eigen leven, het lijden en het genieten. ik voel me verdrietig en ook gelukkig.
Ik voel het afscheid nemen van hier en van alle andere keren dat ik een nieuwe weg insloeg.
Het achter laten van landen, van zonnige oorden, van mooie natuur en het afscheid nemen van prachtige mensen. Het pijnlijke ervan en het nieuwe wat er weer voor in de plaats komt.
Er is iets waarvan ik geen afscheid hoef te nemen, omdat ik het altijd bij me heb waar ik ook ben; mijn gevoel, de mensen in mijn hart, de ervaringen die ik meeneem, de levenslessen die ik krijg via alle mensen die ik ontmoet, het gevoel dat de wereld steeds meer in mij leeft.
Ik hoef geen afscheid te nemen van mijzelf en ik besef weer als zovaak de laatste tijd,
hoeveel geluk ik heb met mijzelf en hoe blij ik ben met de lef die ik heb meegekregen...
Hoe beter ik in staat ben het leven als een uitdagend proces te zien hoe minder het aan mij voorbij gaat.
Ik leer steeds beter het leven te leven.
Het is trouwens ongelooflijk lastig om gedachten en gevoelens in woorden te vangen.