Niet vooruitdenken...

Afrika is goed voor mij.

Ik voel me zekerder en sterker als lang tevoren. 
Elke dag heb ik momenten dat ik besef hoe bevoorrecht ik ben en geniet ik enorm van alles wat ik hier beleef.

Koriander 13 is verkocht waardoor ik wel effe met Nederland bezig moest gaan.
Ik heb nog geen idee wat Nederland me straks gaat brengen.

Voor komend voorjaar (21 april kom ik terug) heb ik een paar oppashuizen geregeld, om vandaar uit in verschillende delen van Nederland te gaan kijken naar een huisje ergens in een buitengebied voor mezelf, met ruimte om me heen, veel licht, uitzicht en een grote logeer voor kids, pleegkids fam. en vrienden.

(als je iets weet...).

Hier gebeurt veel en toch gaat alles in een rustig tempo, in een oase van eenvoud en natuur . De mensen lijken geen angst te kennen en gaan het leven zonder veel woorden aan zoals het komt.  Tijd speelt nauwelijks een rol en toch vullen de dagen zich volgens  bepaalde patronen.

Ik kijk er nog niet naar uit straks weer op drukke wegen, in overvolle supermarkten,  in keurige straten en superschone huizen rond te hobbelen.

Ik ben ook benieuwd of ik nog in het gareel pas, voor zover ik er al in paste.

 

Ik denk er nog maar liever niet aan. 
 

Wel verheug ik me er enorm op om vooral mijn kinderen weer te kunnen knuffelen, zoenen, zien, horen en voelen. Met ze te lopen, te eten, drinken, praten enz.

Verder leef ik vooral hier en nu, met de pure mensen en kinderen uit dit prachtige Afrika en de leuke, stoere andere vrijwilligers.

 

Lake Natron

Daar waar de tijd een paar dagen stil leek te staan.

Net een paar dagen met Kitty en Laizer, die er vandaan komt, in een klein masai dorp geleefd bij een volk in een gebied ten zuiden van het lake Natron waar de tijd nog meer heeft stilgestaan.

Het leven op de savanne, aan de rand van een rivier, met de natuur als buren, de ongelooflijke ruimte als leefgebied en waar je ook gaat, de vaak brandende zon als metgezel. Daar gaat het leven in een ander tempo en wordt met heel andere prioriteiten geleefd. (behalve dat ook iedereen genoeg wil eten en gezond wil zijn)

Gewoonten, tradities en gebruiken van mensen die in totaal andere omstandigheden leven.
Een man met 4 vrouwen is er niet vreemd en de vader van Logol heeft zelfs 10 vrouwen en 50 kinderen.
Dat is vanuit Nederland bijna niet te bevatten en oordelen zijn daardoor vaak heel snel gemaakt.
Daar kunnen wij met ons nederlandse verstand niet bij...

En nu terug in Mto wa Mbu, met fotos van het geboortedorp van een aantal van de masai bewakers.
Sommigen zijn er al een poos niet geweest en het is leuk om samen te kijken,

De masai
Een boeiend prachtig trots volk
klik hier

Rivier van muggen

 

Mto wa Mbu

Ik zit op de kleine veranda van mijn "banda" (hutje)
Anderhalve week ben ik hier al weer.

Op het terrein van twiga is het door de week een gezellige drukte. In de morgen komen de kinderen wel of niet gebracht door een ouder of familielid. Beetje bij beetje druppelen de mama's, de 2 leerkrachten en de social worker binnen. Een achttal masai zijn er om bij toerbeurt het terrein te bewaken, schoon te houden en klusjes te doen. Een wisselend aantal vrijwilligers betrekken de 3 banda's. Anne de Nederlandse project coordinator woont op het midden van het terrein in een huisje cq kantoor. Een stuk of 6 "mama's" komen dagelijks koken voor iedereen die meeluncht onder de bomen achter op het terrein. (de apen families weten het als ze de lunch ook lekker vinden en komen dan zo dichtbij mogelijk wachten op restjes)

Twiga ligt in een soort van bos aan de rand van het dorp Mto wa Mbu.
het centrum van het dorp is op een klein uurtje lopen, langs de hutjes en soms piepkleine winkeltjes, door bananenplantages en langs de hoofdweg, iets van 15 minuten fietsen op fietsen die me doen denken aan de fiets die mijn vader vroeger had.

Mtwambu betekent rivier van muggen. Met de muggen valt het mee, wel heb je savonds van alles om het licht van de door de zon opgeladen lampen heen vliegen.

Aan de andere kant van het terrein is de uitgestrekte savanne met genoeg vliegen, en in de verte het Manyara meer oa. vol flamingos en witte reigers.
Over de savanne lopen de masai in hun prachtige kleden, met hun grote en kleinere kuddes vee, koeien, geiten en ezels, en verderop zie je soms antilopes en gnoes. Buffels, zebras en andere savanne dieren worden in de verte (gelukkig onhoorbaar) door een regelmatige stroom toeristen vanuit de jeep gevolgd. De hypo-pool aan de rand van het park kunnen wij fietsend en lopend bereiken met onze masai vrienden als gids.
 

In de hypo pool ligt onder een boom, groot en ogenschijnlijk vriendelijk een enorm nijlpaard vanuit het water naar ons te kijken.

Het is geweldig om met de masai  over de savanne te lopen, wat een ruimte, wat een rust, wat een natuur, wat een luchten en hoewel de savanne zelf niet veel kleur heeft, wat een kleuren,  en wat een relaxte aardige mannen.

Leeso zit op engelse les. Ik ben een paar keer met hem meegeweest en het is leuk om al lopend wat met hem te oefenen, hij engels en ik swahili. Logol spreekt voornamelijk masai en is aardig door zijn doen en gezichtuitdrukking.

Van de week zijn we (Kitty, een andere vrijwilligster en ik) met "mama" Flora op pad geweest.
We hebben de ouders van kinderen die niet naar school gaan  benaderd.

Sja...
Weer besef ik hoe groot de verschillen in deze ene wereld zijn,
hoeveel geluk wij hebben
en vooral...
hoeveel mogelijheden je hebt met wat geld en hoe weinig zonder.

In een ochtend hebben we 11 kinderen bij elkaar die vanaf maandagmiddag welkom zijn op het project. Elke middag een paar uur, om vervolgens met hopelijk weer genoeg sponsor geld vanuit Nederland door te stromen naar de primary school.

ING 3699074
tnv. A.M.E.Sloot,
onder vermelding van Susie-project.
Bij voorbaat heel hartelijk bedankt namens Anne de Susie kinderen en natuurlijk ook namens mij.

Op de zaterdag ochtend geef ik de grotere kinderen les op de laptops die hier beschikbaar zijn.
Deze kinderen gaan de hele week naar school (gesponsord door nederlanders). Op zaterdag komen ze bij elkaar op het Twiga terrein voor extra lessen, ontspanning en het contact met elkaar.

In de avond heb ik op mijn veranda vaak gezelschap van een masai bewaker met pijl en boog.
mijn "banda" ligt centraal en vanaf hier kan je een heel stuk terrein overzien (voor zover je iets kan zien behalve de sterren in donker afrika) echt veel praten lukt niet omdat Mateas nauwelijks swahili, laat staan engels spreekt.
We doen ieder ons eigen ding. ik lees een boek en hij luistert naar mijn mp3 speler of naar het geluid van de krekels en andere dieren, onder het genot van pindas.

en verder geniet ik van de heerlijke afwezigheid van alle
geluid dat mensen kunnen maken.

Al met al is het heel goed leven hier in Tanzania,
weer heel anders dan kenia en zeker zo indrukwekkend weer.